حبیب بن مظاهر
حبیب بن مظاهر مردی بزرگ از خاندان با شرافت و بزرگ ((بنی اسد)) و از اصحاب پیامبر اکرم (ص) بود. دوران کودکی ایشان همزمان میشد با زمانی که رسول اکرم (ص) در مکه مردم را به خداپرستی و توحید دعوت میکرد. ایشان از پیامبر (ص) حدیثهای بسیاری شنیده بود . ایشان شخصیتی بسیار محبوب و نورانی از همان زمان داشتند. ایشان از جمله کسانی بود که در زمان عمر خود با 5 معصوم دیدار داشتند .
از کسانی بودند که در زهد و تقوی و همچنین در دفاع از اسلام و اهل بیت در بین مردم معروف بود. حبیب بن مظاهر بعد از مرگ معاویه از جمله کسانی بودند که برای بیعت با امام حسین(ع) و آمدن به کوفه نامه نوشتند. ایشان زمانی که دید مردم کوفه زیر قول خود با امام زدند شبانه از شهر خارج شد و به سمت کاروان امام حسین(ع) حرکت کرد و در روز عاشورا برای دفاع از مولای خود به شهادت رسید.
فضایل حبیب بن مظاهر
حبیب بن مظاهر مردی با تقوا و حافظ کل قرآن کریم بود. به نقل از امام حسین (ع) هر شب یک ختم قرآن میکرد. ایشان به قدری موءمن بود که شب قبل شهادت در کربلا به عبادت خداوند پرداخت. شجاعت ایشان ستودنی بود و در تمام جنگ هایی که در زمان خلافت امام علی (ع) در گرفت حضور داشت. ایشان به قدری مرد با خدا بود که هر چقدر به او پیشنهاد برای پول یا حکومت شهری داده میشد قبول نمیکرد و میگفت: ((ما نزد رسول خدا(ص) عذری نداریم که زنده باشیم و فرزند رسول خدا(ص) را مظلومانه به قتل برسانند.))
زندگی پاک و ساده ایی داشت تا جایی که حضرت علی(ع) در مورد ایشان میفرماید: ((دنیا به آنان روی می آورد ولی آنها به دنیا پشت کرده، و با بی رغبتی و بی اعتنایی از کنار آن می گذرند. ))
در زمان امام حسین(ع)
حبیب بن مظاهر بعد از مرگ معاویه و بزرگانی از کوفه از جمله سلیمان بن صرد، مسیب بن نجبه و رقاعه بن شداد بجلی از بیعت کردن با یزید امتناع کردند. برای امام حسین (ع) نامه نوشتند که به کوفه بیاید و بر علیه بنی امیه قیام کنند. ایشان به طور مخفیانه از مردم بیعت میگرفت .حتی زمانی که ابن زیاد به کوفه آمد و بر مردم سخت گرفت ایشان شبانه و مخفیانه به سمت کاروان سیدالشهدا حرکت کردند ودر روز هفتم محرم به همراه چند تن از یاران خود به کاروان رسیدند.
واقعه کربلا
حبیب بن مظاهر وقتی دید یاران امام اندک هستند با درخواست اجازه از ایشان به سمت قبیله خود یعنی بنی اسد رهسپار شد تا برای جنگ نیرو جمع کند اما عمر بن سعد با فرستادن لشکری مانع این حرکت شد. در شب عاشورا حبیب بن مظاهر از نگرانی دختر امام علی(ع) در مورد وفاداری یاران امام حسین (ع) با خبر شد و ایشان اصحاب را جمع کرد و به سمت خیمه امام رفتند و اعلام کردند که تا اخرین قطره خون از امام خود حمایت میکنند.
روز عاشورا
حبیب بن مظاهر در صبح عاشورا به فرماندهی جناح چپ لشکر امام حسین(ع) انتساب شد. زهیر بن قین در جناح راست و حضرت ابالفضل(ع) در قسمت مرکزی لشکر فرماندهی میکردند. در ابتدای جنگ سپاهیان عمر بن سعد رجز مبارزه میخواندند و حبیب به همراه بریر به سمت میدان میرفتند که امام مانع آنها شد. در هنگام نماز امام حسین(ع) فرمودند: از آنان بخواهید تا جنگ را متوقف کنند تا نماز بخوانیم. در سمت دشمن حصین بن نمیر گفت: نماز شما قبول نیست. حبیب با عصبانیت گفت: خیال میکنی نماز خاندان رسول قبول نیست و نماز تو قبول است ای شرابخوار. به سمت او حمله کرد اما یاران بن نمیر او را نجات دادند.
مسلم بن عوسجه هنگامی که لحظات آخر عمر خود را طی میکرد ، امام حسین(ع) با حبیب بن مظاهر به سمت او آمدند و امام فرمود: ((کشته شدن تو بر من بسی مشکل است ولی تو را به بهشت مژده میدهم )) مسلم با صدایی ضعیف گفت خداوند تو را به خیر بشارت دهد. حبیب برگشت و به او گفت : ((اگر شهادتم نزدیک نبود، دوست داشتم آنچه برایت مهم است به من وصیت کنی تاحق دینی و خویشاوندی خود را ادا کرده باشم)) مسلم نیز در جواب گفت: ((تو را وصیت میکنم به امام حسین(ع)، خدای رحمتت کند تا جان در بدن داری از اودفاع کن و از یاریاش دست مکش تا کشته شوی.))
شهادت حبیب بن مظاهر
حبیب بن مظاهر عشق زیادی به شهادت داشت . ایشان شب قبل شهادت تا پاسی از شب به عبادت مشغول بود. لحظه شماری میکرد تا لحظه شهادتش برسد. این مجاهد پیر و عاشق اهل بیت شروع به حمله به دشمن میکرد و رجز میخواند : ((من حبیب، پسر مظاهر، زمانی که آتش جنگ برافروخته شود، یکه سوار میدان جنگم، شما گرچه از نظر نیرو و نفر از ما بیشترید، لیکن ما از شما مقاومتر و وفادارتریم، حجت و دلیل ما برتر، منطق ما آشکارتر است و از شما پرهیزکارتر و استوارتریم.))
ایشان همانند یک قهرمان شمشیر میزد و حدود 62 نفر را با شجاعت تمام به هلاکت رساند. همین که تشنگی و خستگی امان او را برید بدیل بن مریم عقفانی به او حمله کرد و با شمشیر بر سر او کوبید تا از پا درآمد و به زمین افتاد و بدیل سرش را از تنش جدا کرد. شهادت او برای همه اندوهگین بود. زمانی که امام(ع) خود را به او رساند فرمود: ((پاداش خود و یاران حامی خود را، از خدای تعالی انتظار می برم.)) ایشان در روز 10 محرم سال 61 هجری قمری در کربلای معلی در عراق به شهادت رسید.
حرم حبیب ین مظاهر
پیکر مطهر ایشان را قبیله ی او که برای آنها حبیب فردی مورد احترام و بزرگ حساب میشد را به هنگام دفن شهدای کربلا در ده متری قبر سیدالشهدا به خاک سپردند. بعئه ها این مرقد در داخل حرم امام حسین (ع) و در رواق جنوبی قرار گرفت.
