karbala-hazrat-abbas-shrineحرم حضرت عباس (ع)

معرفی و تصاویر
مشخصات
موقعیت جغرافیایی
تورهای مرتبط

معرفی و تصاویر

تاریخچه حرم حضرت عباس (ع)

حضرت عباس (ع) پسر نخست حضرت علی (ع) و امالنین(س) در چهارم شعبان سال 26 هجری قمری در مدینه به دنیا آمد و حرم حضرت عباس (ع) در کربلا واقع شده است. امام علی (ع) قبل از فوت حضرت فاطمه زهرا (س) با فاطمه دختر حزام بن خالد از قبیله کلاب ازدواج کرد. او از قبیله ایی بود که مردان دلیر و شجاعی داشت. این بانوی بزرگوار پس از شهادت حضرت فاطمه(س) به خوبی از فرزندان حضرت فاطمه زهرا(س) مراقبت میکرد و عین فرزندان خود آنها را دوست داشت.

او به فرزندان خود میگفت مرا فاطمه صدا نزنید که نکند فرزندان حضرت زهرا(س) اندوهگین شوند. او را ام البنین یا مادر پسران صدا میزدند زیرا که 4 پسر به اسم های عباس، عون، جعفرو عثمان داشت. هر 4 فرزند او در واقعه عاشورا در کنار برادر خود حضرت سید الشهدا(ع) به شهادت رسیدند. از زندگی حضرت عباس(ع) قبل از واقعه کربلا اطلاعات زیادی در دسترس نیست.

جهت رزرو و اطلاع از قیمت تور کربلا لحظه آخری و ارزان با کارشناسان خدام الحسین تماس بگیرید.

خصوصیات ظاهری حرم حضرت عباس (ع)

نقل شده است که او دارای قدی بسیار بلند و چهره ایی زیبا بوده است. میگویند او انقدر صورتی زیبا و جذابی داشت که به او قمر(ماه) بنی هاشم میگفتند. دارای جثه ایی قوی و قد بلندی داشت که هنگامی که روی اسب مینشست پاهای او روی زمین کشیده میشد. از ایشان نقاشی هایی موجود است که در هیات های مذهبی و تکیه ها میتوان دید. اما بسیاری از مراجع مقبول نمیدانند که این عکس ها را به این حضرت نسبت داد، اما برخی نیز میگویند به حرم حضرت عباس (ع) بی احترامی و توهین نشود .

دو فیلم به نام های ((مختار نامه)) و ((رستاخیز)) در سال های اخیر که حضرت عباس (ع) نیز در آن ها نقش او را بازی میکردند ساخته شده است. فیلم رستاخیز هنوز با اصلاحات انجام شده اجازه اکران نیافته و در مختارنامه فردی نقش او را بازی میکرد که صورتش معلوم بود که با جنجال های زیادی روبرو شد که در آخر این قسمت ها از سریال سانسور شد.

شخصیت و القاب حرم حضرت عباس (ع)

ایشان با شهادت در کنار برادر بزگوار خود حضرت سید الشهدا(ع) در واقعه کربلا شخصیتی در میان شیعیان پیدا کردند افسانه ایی و پهوانی در رابطه با حرم حضرت عباس (ع) بسیار بود و حضرت را رشید میخواندند و شجاعت در کربلا مثال زدنی شد، زیرا که جان خود را به خطر انداخت تا برای تشنگان آب بیاورد. او را ((سقای کربلا)) نیز میگفتند به دلیل آب آوردن برای تشنگان.

این حضرت با بزرگ شدن در کنار پدر بزگوار و با عدالت خود حضرت علی (ع) ، تربیت خوب ام البنین و همچنین در کنار بردارهای با شخصیت خود و شجاع امام حسن(ع) و امام حسین(ع) و خواهر مهربان و فداکار حضرت زینب درس های بزرگی از جمله ایمان ، فداکاری ، انسانیت، صداقت، اخلاق و کمال را آموخت.

بیشتر او را ((ابوالفضل)) صدا میزدند زیرا در خاندان بنی هاشم هرکس نامش عباس بود ابوالفضل نیز میگفتند. ((ابولقاسم)) نیز او را صدا میزدند زیرا که او فرزندی داشت به اسم قاسم ، این لقب در زیارت اربعین همچنین آمده. ((ابوالقِربَه)) قربه به معنای مشک آب است. که به دلیل آب آوردن با مشک برای خیمه ها نیز او را صدا میزنند. ((ابوالفَرجَه)) فرجه به معنای گشایش و برطرف کردن اندوه و مشکل است. آن حضرت کسانی را که به او متوسل میشدند در کارشان گشایش ایجاد میکند.

جنگ صفین و حرم حضرت عباس (ع)

در کتاب هایی نقل شده که حضرت عباس(ع) در جنگ صفین حضور داشته. او در سپاه حضرت علی (ع) به فرماندهی مالک اشتر حضور داشت که به فرات حمله کردند و برای لشگر آب اوردند. همچنین نقل شده حضرت عباس (ع) ابن شعثاء از شام و 7 نفر از پسرانش را به هلاکت رساند. ابن شعثاء در شام قدرتی برابر هزار سوار داشته است. اما درباره ی زندگی آن حضرت از این جنگ تا زمان واقعه کربلا اطلاعاتی موجود نیست.

واقعه عاشورا و شهادت در حرم حضرت عباس (ع)

زمانی که امام حسین(ع) از شهر مدینه کاروان خود را راهی مکه و سپس کربلا کرد حضرت عباس (ع) سرپرستی کاروان را بر عهده داشت. ایشان در این نبرد حماسه هایی آفرید که در تاریخ بی نظیر است. در واقعه عاشورا دو نفر برای حضرت عباس(ع) و برادران او امان نامه فرستادند. در ابتدا عبدالله بن ابی المحل بن حزام عامری که برادر زاده ام البنین بود نامه ایی برای او فرستاد . او از عبیدالله بن زیاد برای پسر عمه های خود امان نامه گرفت و فرستاد .

اما وقتی حضرت و برادران این نامه خواندند رد کردند و در جواب فرمودند که ما در امان خداوند هستیم و تن به ذلت نمیدهیم. نفر بعدی شمر بن ذی الجوشن به آن ها پیشنهاد کرد که به او و سپاهیان یزید بپیوندند. حضرت عباس او را لعنت فرستاد و به آن فاسق ظالم در جواب گفت: ((ای دشمن خدا مرگ بر تو که ما را به اطاعت از کفر و ترک همراهی برادرم حسین(ع) فرا میخوانی)) از این رو سپاه دشمن فقط منتظر موقعیتی بود که بتواند با حرکتی بزرگ آن بزرگوار را از پای درآورند.

شهادت برادران حضرت عباس (ع)

برادر بزرگ او جعفر در سن 29 سالگی ، عبدالله در 25 سالگی و عثمان در 21 سالگی به شهادت رسیدند. در کتاب الکامل عباس (ع) به برادران خود فرمود : ((تقدّموا حتى أرثکم؛ زودتر از من به جنگ بروید تا من از شما ارث ببرم)) که برخی این را قبول ندارند و نامفهوم می دانند. در اصل او به آن ها گفت به تقل از طبرسی و دینوری : (( بروید بجنگید و از سید و مولای خود دفاع کنید که او به شهادت نرسد)) همچنین شیخ مفید این جور نقل کرده است : ((تَقَدَّمُوا حَتَّى أَرَاکُمْ قَدْ نَصَحْتُمْ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ…؛ اى برادران من گام پیش نهید تا من ببینم شما را که براى خدا و رسولش خیرخواهى کردید))

شهادت حضرت عباس (ع)

حضرت عباس (ع) با دیدن تشنگی ها ی بچه ها و اندوه زنان مشک آب را بر دوش گرفت و راهیی فرات شد. ساقی لب تشنگان صف لشگریان دشمن را با شجاعت شکست و خود را به آب رساند. خودش هیچ گونه آبی ننوشید و مشک را برای بچه ها پر کرد و به سمت خیمه ها برگشت. زمان برگشت مدام از هر طرفی مورد حمله تیرهای دشمن قرار گرفت. در همین حال سربازی به او حمله کرد و دست راست او را قطع کرد و او شجاعانه مشک را بر دست چپ گرفت. دوباره دشمن به او حمله برد و دست چپ او را قطع کرد.

ایشان با شجاعت تمام مشک را بر دهان گرفت که در این حال بود که عمر بن سعد فریاد زد که مشک را تیرباران کنند. تیری به چشم حضرت اصابت کرد و ظالمانه سر او را از بدن جدا کردند. سیدالشهدا (ع) خود را به بالین او رساند و از غم و اندوه این گونه به شهادت رسیدن علمدار سپاه خود و برادر عزیزش اشک ریختو فرمود : ((الْانَ إِنْکَسَرَ ظَهْری وَ قَلَّتْ حِیلَتی )) ((اینک کمرم شکست و راه چاره بر من محدود شد)) ایشان در زمان شهادت 35 سال سن داشت و حرم حضرت عباس (ع) در کربلا واقع شده است.

حرم حضرت عباس (ع)

حضرت امام سجاد (ع) زمانی که برای دفن پیکر های از سر جدا شده به کربلا آمد ، به بنی اسد اجازه داد که در دفن شهدا او را کمک کند، اما برای دفن پدر و عموی خود به کسی اجازه کمک نداد و فرمود : ((با من کسی هست که یاریام میکند.)) آرامگاه ایشان در کربلا و در نزدیکی مرقد شریف سید الشهدا(ع) قرار دارد. حرم حضرت عباس (ع) در فاصله حدود سیصد متری شمال شرقی حرم امام حسین (ع) قرار دارد و حد فاصل این دو بارگاه نورانی را بین الحرمین میگویند.

امام سجّاد (ع) درباره عمویش حضرت عبّاس (ع) میفرماید: ((رَحِمَاللَّهُالْعَبَّاسَفَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ یَدَاهُ، فَأَبْدَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَبِهِمَا جَنَاحَیْنِ یَطِیرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِکَهِ فِی الْجَنَّهِ کَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى مَنْزِلَهً یَغْبِطُهُ بِهَا جَمِیعُ الشُّهَدَاءِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ. ))

((خدا، عمویم حضرت عباس (ع) را رحمت کند، حقا که برادرش [امام حسین (ع)] را بر خویشتن مقدم داشت و جان خود را فداى آن حضرت نمود تا این که دستهاى مبارکش قطع شد. خداى عزوجل به جای آن دستها، دو بالبه وى عطا کرد تا به وسیله آنها همراه ملائکه در بهشت پرواز کند، همان گونه که این نعمت را به جعفر بن ابى طالب نیز عطا کرد، و برای عباس (ع) نزد خداوند تبارک و تعالی، مقام و منزلتی است که همه شهیدان در روز قیامت به آن غبطه میخورند. ))