زندگی نامه امام حسین (ع)

امام حسین (ع) مشهور به اباعبدلله و سیدالشهدا فرزند دوم امام علی(ع) و فاطمه زهرا (س) و نوه دختری پیامبر اکرم (ص) است. حضرت محمد (ص) در هنگام تولد امام حسین (ع) از خبر شهادتش خبر داشت و نام حسین را ایشان برای او برگزید. رسول خدا همواره امام حسن (ع) و حسین (ع) را بسیار دوست داشت. در جایی نقل شده که پیامبر در مورد آن ها فرموده: ((حسن و حسین سرور جوانان بهشتند. حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.))

مروری بر زندگی امام حسین (ع)

ایشان پس از امام حسن (ع) ده سال به عنوان امام سوم شیعیان بود. امام حسین (ع) در زمان خلافت امام علی (ع) در جنگ ها حضور داشت و همچنین در زمان امامت برادر خود پشتیبان او بود و صلح با معاویه او را پذیرفت. در زمان امامت ایشان معاویه حکومت میکرد، ولی امام حسین (ع) هیچ وقت کارهای زشت معاویه را نپذیرفت و همیشه او را سرزنش می کرد.

مخصوصا جایی که معاویه خواست پسرش را یزید جانشین خود کند و امام به او اعتراض کرد که با خلافت یزید بلایی سر جامعه مسلمین وارد می شود. همیشه یزید را فردی ناشایست برای حکومت می دانست و همیشه در محفل ها این موضوع را بازگو میکرد و خود را سزاوار خلافت می دانست.

بعد از مرگ معاویه

بعد از مرگ معاویه امام حسین (ع) دیگر صلح نامه را قبول نداشت و از بیعت با یزید خودداری کرد. ایشان در این زمان در مدینه سکونت داشتند و با تهدیدهایی که برای او وجود داشت به دلیل بیعت نکردن مجبور شد که به مکه عزمت کند. در 14 ماهی که در مکه حضور داشت، در تمام این مدت مردم کوفه به ایشان نامه میزدند و ناراضی بودند از حکومت معاویه و یزید. امام حسین (ع) برای اطمینان حاصل کردن از مردم کوفه مسلم بن عقیل را به همراه چند تن از یاران دیگر را به آنجا فرستاد.

در همین حین بود که یزید برای کنترل بهتر اوضاع ابن زیاد را که والی بصره بود را برای والی کوفه انتخاب کرد. ابن زیاد اقدامات شدیدی انجام داد برای سرکوب هواداران امام (ع) . ابن زیاد نفرت زیادی از امام حسین (ع) داشت و هر طور که بود قصد کشتن او را داشت. در همین زمان بود که مسلم نامه ای را برای امام خود فرستاده بود و از اوضاع خوب کوفه برای او گفته بود. ولی ابن زیاد با تبلیغ های زیاد و رشوه های آنچنانی ورق را به سمت خود برگرداند. مسلم در پی فرار از کوفه بود به صورت مخفیانه که او را به شهادت رساندند.

حرکت امام حسین (ع) به سمت کوفه

در حالی که همه به امام (ع) توصیه میکردند که از این سفر منصرف شود و به جای کوفه به یمن برود یا حداقل زنان و بچه ها را با خود نبرد، امام اصرار داشت برای رفتن و فرمود: ((من برای خوشگذرانی و از روی خودخواهی و برای فساد و ستمگری خروج نکردم؛ بلکه هدف من، اصلاح فسادهایی است که در امّتِ جَدَّم به‌وجود آمده‌است.

می‌خواهم امر به معروف و نهی از منکر کرده، به سنّتِ جدّم و راه و روش پدرم علی بن ابی‌طالب عمل کنم. پس هرکس این حقیقت را بپذیرد (و از من پیروی کند) راه خدا را پذیرفته‌است و هرکس رد کند (و از من پیروی نکند) من با صبر و استقامت (راه خود را) در پیش خواهم گرفت تا خدا میان من و میان این امت به‌حق داوری کند و او بهترین داوران است. ))

در این حین بود که فرستاده امام حسین (ع) که از کوفه راهی حجاز بود را از بام قصر به پایین انداختند. وقتی خبرش را به امام(ع) رساندند ایشان یاران خود را جمع کرد و اعلام کرد که وضعیت کوفه جالب نیست و حتما کشته خواهیم شد پس اختیارتان دست خودتان است و میتوانید جدا شود. عده ایی نیز او را ترک کردند.

لشکریان حربن یزید

زمانی که امام حسین (ع) در راه بود ابن زیاد سپاهی را به فرماندهی حر برای توقف کاروان او فرستاد. حر وقتی به امام رسید از خواست که توقف کند یا برگردد و امام در جواب گفت: ((شما امامی نداشتید و من وسیلهٔ اتحاد امت شدم. خاندان ما از همه کس به امر حکومت شایسته‌تر است و کسانی که این امر را در اختیار دارند شایستگی‌اش را نداشته و ناعادلانه حکومت می‌کنند. گر حامی من باشید به سمت کوفه خواهم رفت. ما اگر دیگر مرا نمی‌خواهید من به مکان اولم باز خواهم گشت ))

لشکر عمر بن سعد

در روز دوم محرم بود که عمر بن سعد با لشکری 4000 نفره وارد منطقه کربلا شد. خود عمر تمایل زیادی با جنگ با سیدالشهدا نداشت و آن طور که در تاریخ نقل شده اینست که عمر بن سعد شبانه با امام صحبت میکرده برای منصرف کردن امام و راضی کردن او برای بیعت. اما امام حسین(ع) هیچ گونه قبول نمیکرد و همیشه تناقض میدانست برای اعتقاداتش بیعت با یزید را.

در این هنگام بود که ابن زیاد شمر بن جوشن را فرستاد ( 9 ام محرم) که به عمر بن سعد بگوید که هیچ راه برگشتی برای امام نگذارد. بعد از قتل او و یارانش نیز سر های آنان را بریده و با اسب از پیکرشان را لگد کوب کنند. عمر بن سعد از ترس کشته شدن توسط شمر و از دست دادن جایگاهش خود را مجبور به انجام دستورات دانست.

امام حسین (ع) که از حمله سپاه دشمن یقین پیدا کرده بود یک شب را مهلت خواست و یاران ایشان و خانواده اش بعده ها نقل کردند که حسین (ع) فرمود: ((من خدا را ستایش می‌کنم که ما را به پیامبری محمد مفتخر نمود و قرآن و دین را به ما تعلیم نمود.

من یارانی بهتر از یاران خود و خاندانی مخلص‌تر از خاندان خود نمی‌شناسم. خدا شما را پاداش دهد. من فکر می‌کنم که فردا کشته خواهیم شد. من از شما می‌خواهم که بروید و اصراری به ماندن‌تان ندارم. از تاریکی شب استفاده کنید و بروید.)) اما یاران او بیعت با امام خود را رد نکردند و همراه او ماندند.

نبرد کربلا

در صبح هنگام بود که لشکر امام حسین (ع) آماده رزم شدند تعدادی اسب سوار و بقیه پیاده نظام بودند. خود امام (ع) چندین لباس پوشید تا در هنگام شهادت تن او را عریان نکنند. بعد سوار اسب خود شد و به میدان رفت. ایشان بار دیگر کوفیان را سرزنش کرد و فرمود شما می خواهید پسر پیغمبر را به شهادت برسانید، شما خودتان به من نامه دادید و درخواست امان کردید. اما باز آنان گفتند که خود را تسلیم یزید کند. در همین جا بود که حربن یزید ریاحی تحت تاثیر قرار گرفت و درخواست توبه کرد و به لشکر امام پیوست تا شهید شد.

یاران سیدالشهدا اطراف خیمه آتش به پا کردند تا دشمن نتواند به خیمه ها حمله کند. لشکر دشمن از جناح چپ چندین بار حمله کرد ولی نتوانست پیروز شود. شمر دستور داد تا جنگ تن به تن نکنند و به کمان دار ها دستور داد بی امان تیر پرتاب کنند. شمر دستور داد تا از جناحین به سمت خیمه ها حمله کنند و آتش به پا کنند.

همین عمل دشمن باعث شد تا باز دشمن نتواند وارد خیمه ها شود. در هنگام اذان ظهر بود که سپاه امام حسین (ع) نماز خوف به جا آوردند. اولین فردی که از قوم بنی هاشم به شهادت رسید پسر بزرگ امام علی اکبر بود.

شهادت امام حسین (ع)

زمانی که تک تک یاران ایشان به شهادت رسیدند سپاه یزید به خود امام خیلی نزدیک شده بود. کسی جرات نداشت تا با ایشان که حدودا نزدیک 55 سال سن داشتند بجنگد. تا اینکه مالک بن نسیر کندی ضربه ایی با شمشیر بر سر ایشان ورود آورد. و کلاه خودش لبریز از خون شد. سپاه دشمن هیچ کدام دوست نداشتند تا کشتن حسین بن علی به دست آنها اتفاق بیافتد. حضرت زینب (س) در این هنگام از خیمه بیرون زد و به عمر بن سعد گفت : ((ای عمر بن سعد، آیا اباعبدالله دارد کشته می‌شود و تو تنها ایستاده‌ای و تماشا می‌کنی؟))

سیدالشهدا چند ده نفر را به قتل رسانید . ولی به دلیل آسیب در سر و بازو و دستان و خستگی و تشنگی از پای افتاد و با سر به زمین افتاد. سپاه دشمن سر ایشان را مظلومانه از سر جدا کردند تا نزد ابن زیاد ببرند. این واقعه و شهادت امام سوم شیعیان سیدالشهدا در تاریخ غوغا کرد و به عنوان مظلومانه ترین واقعه تاریخ ثبت شد.

حرم امام حسین (ع)

پیکر مطهر سیدالشهدا که از سر جدا شده بود به همراه باقی یارانش را در همان حوالی در سرزمین کربلا به خاک سپردند. مختار ثقفی نخستین فردی بود که مرقدی بر روی قبر ایشان بنا کرد. در دوره های بعد شیعیان و محبان اهل بیت (ع) به ویژه پادشاهان و حاکمان در ترمیم و توسعه حرم مطهر سیدالشهدا نقش داشتند. در دوران عباسیان هارون عباسی به دلیل اینکه زیاد به زیارت میرفتند دستور داد تا آنجا را تخریب کنند. که در دوره های بعد خود حکومت عباسیان آنجا را ترمیم کردند.

ثواب زیارت امام حسین (ع)

در روایات زیاد آمده که به مقدار زیاد زیارت سیدالشهدا سفارش و تاکید شده است. در روایتی امام باقر فرموده: ((اگر مردم می‌دانستند در زیارت حسین(ع) چه فضیلتی است، از شوق جان می‌باختند». سپس فرمودند: «هرکس حسین(ع) را به خاطر شوق او زیارت کند، برای او هزار حج مقبول و هزار عمره مبرور و اجر هزار شهید از شهدای بدر و هزار روزه‌دار و ثواب هزار صدقه مقبوله و ثواب هزار آزاد کردن بنده در راه خدا نوشته می‌شود. ))

زیارت حرم امام حسین(ع) در تور کربلا یکی از اعمال مورد توجه شیعیان است. بیشترین زیارت کنندگان در روزهای عاشورا، اربعین و نیمه شعبان در کربلا گرد هم می‌آیند.